|
แม้ความรักครั้งแรกของฉันจะไม่สดใส
แต่มันยังคงสว่างไสวอยู่ในความทรงจำเสมอมา
|
1 ...
. เราเรียนโรงเรียนเดียวกันและอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล
บ้านเราใกล้กัน จากบ้านฉันไปบ้านเธอเพียงแค่ 15 ก้าวก็ถึงแล้ว
..
ฉันจำได้- เมื่อตอนที่อยู่ ม. 2 พ่อซื้อรถจักรยานให้ฉันคันหนึ่ง สีขาวตลอดทั้งคัน
ในวันอันอบอุ่นแห่งฤดูหนาว พุ่มดอกกุหลาบสีแดงหน้าบ้านเธอกำลังบานสะพรั่งและส่งกลิ่นหอมพลิ้วแผ่วมาตามสายลม
ฉันในชุดนักเรียนรอเธออยู่บนจักรยานคันใหม่เอี่ยมใต้ต้นหางนกยูง กระดิ่งจักรยานสีเงินแวววาวเป็นประกายส่งเสียง
กรุ๋ง
กริ๋ง ก้องกังวาน ดวงตากลมโตกับ ขนตางอนเช้งบนใบหน้ากลมของเธอก็โผล่ปริ่มอยู่
ที่ขอบหน้าต่างบ้านของเธอ เธอส่งยิ้มปลิวมากับสายลมเจือกลิ่นกุหลาบ ร่างป้อมๆ
วิ่งลงมาจากชั้นบนของบ้าน สาวน้อยในชุดคอซองแวะเด็ดดอกกุหลาบสีแดงเปื้อนน้ำค้างยื่นส่งมาให้ฉัน
1 ดอก แล้วจึงค่อยๆพาร่างกะปุ๊กลุกขึ้นมาซ้อนท้ายรถจักรยาน
เราขี่จักรยานสีขาวข้ามสะพานไม้สีน้ำตาลคล้ำที่มีลำคลองเล็กๆ มีน้ำใสแจ๋วไหลเอื่อยอยู่
ยินเสียงนกร้อง เสียงพูดเจื้อยแจ้ว และ เสียงหัวเราะใสๆของเธอลอยล่องในอากาศ
ตลอดทางไปถึงโรงเรียน
เมื่อถึงชั้นเรียน ฉันวางดอกกุหลาบดอกนั้นไว้ในหนังสือเพลงที่มีคอร์ดกีต้าร์กับคำแปลภาษาไทย
เธอจะรู้ไหมว่า ฉันตั้งใจเลยแหล่ะที่จะสอดมันไว้ตรงหน้าที่ 113 ที่มีเพลง
.A TIME FOR US ...วลาแห่งสองเรา
ยามปิดหนังสือลง กลิ่นหอมรัญจวนล้นทะลักออกมาและไหลเข้าจมูกของฉันจนแทบสำลัก
เวลาผ่านไป
.กลีบดอกที่เคยเป็นสีแดงสดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลคล้ำแห้งกรอบ
ไม่มีกลิ่นหอมของมันอีกเลยมีเพียงคราบน้ำดอกไม้เป็นดวงๆขอบหยักๆจับอยู่บนกระดาษ
ปรู๊ปสีหม่นบนเนื้อเพลง
.A TIME FOR US เวลาแห่งสองเรา
แม้ดอกกุหลาบที่เคยสวยงามจะโรยราบี้แบนและเก่ากรอบอย่างไร หากแต่ฉันตั้งใจจะเก็บรักษามันเอาชั่วนิรันดร์
ที่คั่นหนังสือดอกกุหลาบแห้งอันมีค่า
ในค่ำคืนหนึ่ง ใต้ต้นหางนกยูงที่มีแสงจันทร์นวลส่องกระจ่าง ลมแรงเขย่าลำต้น
กิ่ง ก้าน ดอกสีเหลืองแดงร่วงหล่น พราวใส่ตัวฉันและเธอ ฉันเล่นกีต้าร์
เธอขับขานเสียงเพลง
.. A TIME FOR US เวลาแห่งสองเรา
..A time for us someday therell be
A new world a world of shining hope
For you and me
.
..สักวันหนึ่ง เวลาแห่งสองเราคงจะมาถึง
ในโลกใหม่ โลกแห่งความหวังส่องแสงประกายเรืองรอง
แด่เธอและฉัน
..
เมื่อโน๊ตตัวสุดท้ายของกีต้าร์จางเสียงลง ฉันจุมพิตแผ่วเบาที่แก้มบางของเธอ
อีกหลายวันที่เดียวที่ฉันไม่ยอมล้างหน้าจนสิวผุดขึ้นที่หน้าหลายเม็ด
เพียงเพราะฉันอยากจะเก็บ กลิ่นแก้มละมุนของเธอไว้กับปลายจมูกให้นานแสนนาน
2....
ในบ่ายวันหนึ่งของวันสอบสุดท้ายของการสอบไล่ชั้นม.3 ฉันใช้คัดเตอร์สลักชื่อเธอและฉันโดยมีรูปหัวใจคั่นกลางไว้บนโต๊ะเรียนของเธอที่อยู่หน้าชั้น
ขณะที่เธอออกไปนอกชั้นเรียนกับเพื่อนๆผู้หญิงกลุ่มเธอ เธอกลับมาพบมันและหันมาส่งยิ้มให้ฉันที่อยู่หลังห้อง
เสียงร่ำร้องดีใจของเพื่อนฝูงฉันดังลั่น - โลกของฉันพลันสวยงามราวกับสวรรค์
ทุกวินาทีที่ผันผ่านงดงามไปด้วยความรัก
เธอรู้ไหมว่า นับจากนั้น ทุกยามเย็น ฉันจะตรงดิ่งไปที่หัวเตียงนอนที่มีกระปุกหมูออมสินสีแดงวางอยู่
หยอดเหรียญเงินที่เหลือกลับมาจากโรงเรียนใส่ไว้ในนั้น ฉันวาดฝันไว้ว่า
จะเก็บเงินให้ได้มากมายเพื่อขอเธอแต่งงาน ปิดฉากรักของเราดังเทพนิยาย
และฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอไปจนแก่เฒ่า
.
แต่แล้วทุกอย่างก็แปรผันเมื่อเราขึ้นชั้นม.4 ครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่ในเมืองอื่นทำให้เธอต้องย้ายไปเรียนโรงเรียนในเมืองเช่นกัน
แต่ฉันยังคงเรียนที่โรงเรียนซ่อมซอดังเดิม เราคล้ายห่างกันทั้งใจและกาย
ดูเธอเปลี่ยนไป มึนตึงไม่เหมือนเดิม
..
ในคืนที่คล้ายฟ้าดับ
จันทร์และดาวหายวับไปกับตา
เธอมาหาฉันที่หน้าบ้าน ฉันตั้งใจพินิจร่างของเธอ เธอโตเป็นสาวแล้วจริงๆ
มีทุกสิ่งทุกอย่างที่หญิงสาวควรจะมี ทั้ง อก เอว และสะโพก ทุกส่วนอวบอัดจนดูออกจะอ้วนไปเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
ไม่มีแล้วเด็กหญิงดวงตากลมโต ขนตางอนเช้ง เจ้าของร่างกะปุ๊กลุกคนนั้น
เธอบอกฉันว่า ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ ฉันเห็นรูปหัวใจส่งแสงวิบวับปรากฎในดวงตาเธอ
เธอบอกด้วยว่า มีเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งชวนเธอไปงาน เต้นรำประจำปีของเมือง
ในค่ำคืนวันศุกร์ที่กำลังจะมาถึง
เธอชอบเขา ฉันถาม
ใช่ ฉันชอบเขา เธอตอบแบบไม่ต้องคิด
นัยน์ตาของเธอเหมือนฝัน -ฝันถึงเขา ที่อยู่ไกลแสนไกล
โลกของฉันคนที่อยู่ใกล้เธอ ราวกับนรก สรรพสิ่งที่เห็นพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา
หนังสือเพลงในมือหลุดร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง มันนอนกางแผ่หราอยู่ตรงหน้าฉัน
ตรงบทเพลง
.A TIME FOR US เวลาแห่งสองเรา ดอกกุหลาบแห้งกรอบที่สอดอยู่กระเด็นไปไกลและแตกเป็นเศษเล็ก
เศษน้อย ลอยฟุ้งกระจายหายไปในอากาศ พร้อมๆกับความรักครั้งแรกที่พลัดพรากจากฉันไป
..
ลาก่อน เราคงไม่ได้พบกันอีก ประโยคสุดท้ายที่ทิ้งไว้ให้ฉันยังคงก้องอยู่ในหู
ในตอนนั้นหัวใจของฉันร่ำร้องบอกตัวเองว่าจะมีความหมายใดหากปราศจากเธอ
ฉันกลับเข้าบ้านตรงไปที่ตู้ยา คว้าเอากระปุกยาพาราเซตามอลมาไว้ในมือ
เปิดฝาแล้วเทพรวดมันออกมา เม็ดยาอ้วนป้อมมากมายไหลไปอยู่ในอุ้งมือ มือข้างที่เหลือฉวยเอาแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ
เพลงอกหักประดามีในโลกต่างหลั่งไหลส่งเสียงก้องอยู่ในหู น้ำตาเออท่นดวงตา
แต่ สักพัก
จึงค่อยๆเทเม็ดยาสีขาวเหล่านั้นกลับลงไปไว้ในกระปุกยาดังเดิมเมื่อนึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของความตายที่ฉันกำลังจะต้องเผชิญมัน
..แต่เพียงลำพังเดียวดาย !!! ไม่มีใครมาช่วยแบ่งปันเลยจริงๆ
จะมีก็แต่น้ำตาและความเสียใจของพ่อแม่ญาติพี่น้องหลังจากการตายของฉันเท่านั้นเอง
!
จากนั้นไม่นาน ฉันก็ผ่านช่วงเวลาอันแสนเชื่องช้าและทุกข์ทรมานเหล่านั้น
มาได้อย่างสง่างาม
3...
จนถึงวันนี้ หากจะมีเวทมนตร์อันใดพาฉันย้อนกลับไปในเวลานั้น ฉันไม่ขอเปลี่ยนแปลงอะไรกับเวลาแห่งสองเราทั้งสิ้น
ฉันจะปล่อยให้มันเป็นอย่างที่มันเป็นไป ให้เธอทิ้งฉันไปนะดีแล้ว
.
เพราะเมื่อเร็วๆนี้ โรงเรียนของฉันได้จัดงานชุมนุมศิษย์เก่า เพื่อหาเงินเข้าโรงเรียนหลังใหม่
ฉันได้พบเธออีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกับเธอเลยเป็นเวลาหลายปี นับตั้งแต่วันที่เธอบอกลา
ให้ตายเถอะ ! ฉันอดอุทานขึ้นมาไม่ได้ขณะเห็นเธอกำลังเยื้องกรายเข้าสู่บริเวณงาน-สนามกีฬาของโรงเรียน
ฉันคิด - อะไรทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนี้ จน ไม่เหลือเค้าของเด็กหญิงดวงตากลมโต
ขนตางอนเช้ง เจ้าของร่างกะปุ๊กลุกให้ได้เห็นอีกต่อไป เหลือไว้แต่เพียง
.
หญิงสาวในวัย 22 ปีบริบูรณ์ กับ น้ำหนักตัวร่วม 100 กิโลกรัม
แต่แล้ว ฉันก็ต้องอุทานขึ้นเสียงหลง
โอ้ พระเจ้า ช่วยลูกช้างด้วยเถิด
เมื่อเห็นเธอพาร่างอ้วนอุ้ยอ้ายตรงมาที่ที่ฉันกำลังยืนอยู่
เมื่อตั้งสติมั่น ฉันรีบโกยแนบออกทางประตูหลังโรงเรียน!!!
.
