เพียงความรู้สึกของใจ

โดย : นางฟ้าใจน้อย .

“ก็เป็นเสียอย่างนี้ ใครเขาจะทน” เขาได้แต่นิ่งอึ้งกับคำพูดของเธอ ออมไม่รู้หรอกว่ามันเสียดแทงใจเขาแค่ไหน เพราะความที่เป็นคนง่ายๆ และไม่ใช่คนช่างเอาอกเอาใจใครอย่างเขาทำให้ใครก็ไปจากเขา แม้แต่คนที่เคยเข้าใจเขาที่สุดอย่างเมศิญา ก็ยังมีข้ออ้างของการร่ำลาว่า เพราะเขาไม่รู้จักความรัก อาจจะจริงก็ได้ เขาคงไม่รู้ว่าอะไรคือความรัก จึงไม่รู้จักรักษาเมื่อได้มา พอความรักจากไปก็มานั่งเสียใจคร่ำครวญหา

“ฉันกลับล่ะ” ออมเห็นเขาซึมเศร้า เขาคงอยากอยู่คนเดียว ออมคิด

“จะรีบไปไหน บ้านอยู่แค่นี้เอง ซื้อมาทำไมกับข้าว ซื้อมาแล้วไม่กิน” คำพูดตรงๆ ที่ทำให้ออมถึงกับชะงักเท้า

“เห็นซึมๆ นึกว่าอยากอยู่คนเดียว”

“กินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อยสิ” แล้วชายหนุ่มก็จัดแจงเหล้าโซดาพร้อมกับแก้วสองใบ เขามักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อเวลาที่เขาอกหักจากผู้หญิง หลายครั้งหลายคราที่ออมเห็นเขาเศร้าเพราะความรักและบ่อยครั้งที่เธอต้องมานั่งเป็นเพื่อนกินเหล้า ซึ่งส่วนมากเธอจะเป็นฝ่ายนั่งดูมากกว่า และพอเขาเมาไม่รู้เรื่องนั่นแหละถึงเป็นหน้าที่เธอที่ต้องพยุงเขาเข้าไปนอนในบ้านก่อนแล้วเธอจึงกลับบ้านไป เพราะความที่เป็นทั้งเพื่อนบ้านและเพื่อนสนิทจึงทำให้เขาและเธอคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

“ไปไหนมาวันนี้” เขากรอกเหล้าเข้าปากเหมือนดื่มน้ำ

“ร้านหนังสือ”

ชายหนุ่มหยิบกีตาร์โปร่งมาเล่น นานๆ จะเห็นเขาเล่นกีตาร์ ออมนั่งดูมือเรียวที่เล่นกีตาร์เป็นจังหวะอย่างชำนาญ

ฉันเป็นเพียงคนเฝ้ามอง เฝ้ามองเธอและชื่นชม
แม้ว่าเธอจะไม่รู้ก็ไม่ตรม ฉันก็ยังเก็บเอาไว้ด้วยใจชื่นชม
ฉันเป็นเพียงคนเฝ้ามอง
ความสุขเล็กๆ ความสุขน้อยๆ ความสุขเล็กน้อยที่ได้ชื่นชม
ฉันพอใจที่ซ่อนอยู่ ฉันเฝ้าดูด้วยหัวใจ
หวังแค่เพียงได้รับรู้เรื่อยไป รู้ว่าเธอสุขและทุกข์เพียงใด
ฉันเป็นเพียงคนเฝ้ามอง…..

เนื้อหาของบทเพลงเหมือนตอกย้ำความรู้สึกให้ออมต้องเจ็บช้ำลงไปอีก เสียงกีตาร์เงียบลงแล้ว ออมหลับตาลงช้าๆ น้ำตาทีรื้นเต็มขอบตาก็รินเป็นสายอาบแก้มนวล ออมถอนหายใจช้าๆ

“เหนื่อยนะรัฐ ที่ต้องทุ่มเทชีวิตจิตใจเพื่อใครคนหนึ่ง แต่ไม่ได้อะไรตอบกลับมาเลย” ออมพูดช้าๆ ไม่เชิงเป็นคำถาม ทำให้คนข้างๆ เงียบงันไปพักใหญ่ก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

“แต่ถ้าเป็นคนที่เรารัก ก็เต็มใจไม่ใช่หรือ”

“นั่นมันนิยายต่างหากรัฐไม่มีใครที่จะเต็มใจให้ความรักทั้งหมดที่ตัวเองมีอยู่ทั้งๆ ที่รู้ว่าคนรับไม่เคยเห็นค่า”

“…..” ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากเขา บางครั้งเขาก็ไม่เข้าใจเธอเลย ออมเก็บความรู้สึกเก่ง ผิดกับเขาที่รู้สึกอย่างไรก็พูดไปตรงๆ จนบางครั้งก็ทำให้คนฟังรับไม่ได้ เดินหนีไปดื้อๆ ก็มี เขาเป็นเพื่อนกับออมมานานแต่เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าใครคือคนที่ออมรัก เพราะเขาไม่เคยใส่ใจในตัวเธอมากกว่าความเป็นเพื่อนหรืออีกอย่างหนึ่งคือเขาไม่รู้จักความรัก อย่างที่เมศิญาเคยพูดไว้ก่อนที่จะไปจากเขาก็ได้

เขาอดนึกถึงเมศิญาไม่ได้ เขาเคยคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เข้าใจเขาที่สุด เธอมักจะพูดเสมอว่า

“รัฐเป็นตัวของตัวเองน่ะดีแล้ว เมย์รักรัฐเพราะรัฐเป็นคนตรงๆ แบบนี้” แต่แล้วคำพูดของเมศิญาก็เป็นเพียงคำพูดเมื่อเธอเดินจากเขาไปในวันหนึ่งพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เขาแทบคลั่ง

“เพราะคุณไม่รู้จักความรัก” นี่คือคำร่ำลาจากปากของคนที่เขารัก

“นายกับฉันไม่ต่างกันเท่าไรนักหรอก” ออมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขากำลังจมดิ่งกับเรื่องราวเมื่อไม่นานที่ผ่านมา

“คนที่นายรักทิ้งนายไป แต่คนที่ฉันรัก เขาไม่รู้ว่าฉันรัก” แล้วออมก็ยกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือเขาขึ้นดื่มเสียเอง ทั้งๆ ที่ออมไม่เคยดื่มเหล้า เขาแย่งแก้วจากมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะรินมันอีก

“เฮ้ย พอแล้วน่า ชวนมานั่งเป็นเพื่อนนะไม่ได้ชวนมากินเป็นเพื่อน”

“เมื่อกี้พูดอยู่หยกๆ ว่าให้กินเหล้าเป็นเพื่อน พอจะกินแล้วห้ามทำไม”

“เดี๋ยวเธอเมาแล้วทำมิดีมิร้ายเราจะว่ายังไง”

“บ้า อย่างนายน่ะหรือ ยาก แต่ถ้าคนอื่นละก็ไม่แน่” แล้วต่างคนก็ต่างหัวเราะ

เหล้าพร่องไปเกือบครึ่งขวดด้วยฝีมือเขา ชายหนุ่มนั่งจ้องหน้าเธอดื้อๆ เค้าหน้ารูปไข่ในความสลัวของแสงจันทร์ ดวงตากลมโตรับกับผมที่ยาวประบ่า เขาเพิ่งสังเกตว่าเธอสวย

“มองทำไม เมาแล้วสิ”

“อะไร ใครเมา แค่นี้เมาก็ไม่ใช่ณัฐรัฐแล้วครับ” เป็นอันว่าคืนนั้นเขาก็ฟุบอยู่ข้างๆ ขวดเหล้าเหมือนเคย ออมส่ายหน้าก่อนที่จะพูดดังๆ ว่า

“ฉันหลงรักหมอนี่เข้าไปได้ยังไง” ข้างฝ่ายหนุ่มที่กำลังสลึมสลือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยินที่เธอพูดหรอก เพียงแต่เขามึนเมาจนพูดอะไรไม่ออกเท่านั้นเอง เขาแอบอมยิ้มอยู่ในทีกับความรู้สึกของเธอ… เขาไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงว่าพอตื่นเช้าขึ้นมาเขาก็นอนอยู่บนเตียงหนานุ่มของตัวเองอยู่แล้ว

อากาศตอนเช้าสดใสดีทีเดียว กลุ่มหมอกเพิ่งจางหาย ยิ่งเช้าวันอาทิตย์ด้วยแล้วยิ่งไม่อยากจะลุกจากที่นอนเอาเสียเลย แต่กลิ่นหอมกรุ่นของโจ๊กยามเช้านี่สิที่ทำให้ท้องร้องแต่เช้า

“หอมจัง ขอผมชามสิ” โผล่หน้าเข้ามาในครัวก็เห็นอาหารเช้าพร้อมอยู่แล้ว แต่จะว่าไปก็เป็นอย่างนี้ประจำอยู่แล้วนี่นา เกือบทุกเช้าที่ออมมาเตรียมอาหารที่บ้านเขาและทานข้าวด้วยกันก่อนที่จะไปทำงานพร้อมกันทุกวัน แต่เขาไม่เคยใส่ใจในความเป็นไปตรงนี้เลย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาหลงลืมไปบ้างแต่ออมไม่เคยละเลย ออมเอาใจใส่เขาเสมอ แต่เขาก็คิดกับเธอเพียงแค่เพื่อน

“ไปล้างหน้าก่อนสิ โห..โทรมเชียว อย่างนี้ยังจะกล้ามากินข้าวอีกเหรอ”

“คร้าบ เจ้านาย” เขากินข้าวไม่ได้มาหลายวันเพราะความเจ็บร้าวกับการจากไปของเมศิญา เขาจมอยู่กับเพียงเรื่องราวที่ผ่านมาและเฝ้าโทษตัวเองว่าไม่รู้จักรักษาความรักเอาไว้ คนรักถึงได้จากไป

ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทั้งๆ ที่เธอดีแสนดีแค่ไหนแต่เขาก็ไม่เคยมองเห็นความดีของเธอ น่าละอายใจทีเดียว

“นี่ยังไม่สร่างอีกหรือไงพ่อคุณ จ้องอยู่ได้ ฉันก็เขินเป็นนะ”

“เมื่อคืนเมาหนักไปหน่อย ขอโทษที”

“แล้วจำได้หรือเปล่า ฉันพูดอะไรไปบ้างเมื่อคืน”

“นั่นสิ เธอพูดอะไรหรือ” เขาแกล้งทำเป็นจำไม่ได้

“ไม่ต้องรู้หรอก ดีแล้วล่ะที่จำไม่ได้”

“แต่เราอยากฟังอีกครั้ง ได้ไหม”

“ถึงฉันจะพูดไปก็เท่านั้นแหละ มันจะไปมีความหมายอะไรถ้าคนฟังไม่เคยมองเห็นค่า”

“…..”

“ทานข้าวสิ มันชืดหมดแล้ว” ออมทำลายความเงียบ อาหารเช้าของเขาดูจืดชืดพิลึกเพราะความสับสน ในใจที่เกิดขึ้น

เธอจะอยู่ที่ไหน ฉันนั้นไม่เคยห่าง เธอจะทุกข์ จะผิดจะพลั้ง ฉันยังคอยห่วงใย
เธอไม่เคยจะรู้ และไม่คิดอะไร แต่คนที่หวังดีด้วยใจกลับกลายเป็นคนกล้ำกลืน
เหมือนเป็นคนอื่นที่เธอไม่เคยสนใจ เหมือนเป็นเพียงสิ่งที่เธอคุ้นเคยแต่มองข้ามไป
ใจเปี่ยมด้วยรักและความห่วงใย ฉันนั้นให้ทุกอย่าง อยากให้เธอเจอะเจอแต่วันที่ดี

เสียงเพลงจากเครื่องเล่นซีดีที่เขาเปิดทิ้งไว้ ออมก้มหน้านิ่ง เขารู้ว่าเธอร้องไห้ แต่เขาก็ไม่รู้จะปลอบโยนอย่างไร เธอคงเสียใจกับการทุ่มเททั้งหมดเพื่อเขา

“เราขอโทษ”

“ฉันกลับนะ” ออมไม่เงยหน้ามองเขาเลย เธอเดินก้มหน้าออกไป เขาไม่ได้เหนี่ยวรั้งเธอไว้ ทั้งๆ ที่มีเรื่องราวมากมาย อยากให้เธอเข้าใจ แต่มันก็ติดอยู่ที่ลำคอ เหมือนน้ำท่วมปาก เขาอธิบายไม่เป็น

หลายวันทีเดียวที่ออมหายหน้าไป เขาไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน และจนปัญญาที่จะตามหา บ้านปิดเงียบไม่มีแม้เงาของหญิงสาว โต๊ะทำงานว่างเปล่า ออมไม่มาทำงาน เธอหายไปไหน เขาได้แต่รอ รอ ว่าถ้าเธอกลับมาเมื่อไหร่เขาจะพูดในสิ่งที่เขาอยากพูด เขาจะบอกว่าเขารักเธอ เพราะเขารู้แล้วว่าเธอรักเขาและรักมา
นานแล้วด้วย อีกไม่นานหรอกออมจะต้องกลับมา เพราะเธอยังมีภาระเรื่องงาน ออมมีความรับผิดชอบ เธอต้องกลับมาแน่ เขาเชื่ออย่างนั้น

ในวันที่ไม่มีใคร…… จะมีเธออยู่ใกล้ๆ คอยห่วงใยเสมอ
ยังดีใจที่อย่างน้อยยังมีเธอ ที่เป็นห่วงอยู่เสมอในวันที่ไม่มีใคร
บางเวลาที่ปวดร้าว เงียบเหงาซึมเศร้าสักแค่ไหน
จะมีเธออยู่เคียงข้างกาย คอยปลอบใจให้หายเหงา
แต่ในวันนี้ไม่มีเธอ เป็นห่วงเป็นใยเหมือนเก่า
รู้ว่าเธอคงเจ็บร้าว แต่ฉันก็เศร้าไม่น้อยไปกว่ากัน…

ความรู้สึกจากใจที่เขาไม่รู้จะอธิบายให้เธอเข้าใจอย่างไรดี เขายังรอเธอเสมอ รอวันที่เธอกลับมา แล้วเขาจะบอกถึงความรู้สึกข้างในที่เขามีต่อเธอซึ่งบัดนี้มันงดงามเสมอในความรู้สึกของเขา… /


 

กลับไปที่ หน้าแรกของ section นี้