หญิงชรา ลูกชาย Levi’s 501

โดย : รัน..

ฟ้าร้องคำราม ดังตึงตังดุจแผ่นฟ้าพลิกคว่ำ
สายไฟแลบแปลบหว่างฟ้ามืด
ละอองฝุ่นฝนเย็นยะเยือกโรยใส่หน้าเหี่ยวย่นของนาง

“จะหนีฝนทันไหมหนอ”

แม่เฒ่า เปรยขึ้นขณะ งับบานหน้าต่างไม้อัดของ บ้านเช่าหลังน้อยผุพังปิดลง นอกบ้าน ต้นโพธิ์ใหญ่เคียงบ้านเช่า โอนเอนไปตามจังหวะเพลงบ้าของสายลม มองคล้ายคนบ้าคลุ้มคลั่งตีอกชกตัวกลางสายฝนพร่ำเดี่ยวดาย

๑
“แก๊ก ก ก…..”
เสียงผลักประตูไม้ ตามมาด้วยร่างชุ่มเม็ดฝนของลูกชายคนเดียวของนาง นักศึกษาปริญญาตรี นางมองร่างเปื้อนเม็ดฝนด้วยรัก
ลูกชายละล่ำละลัก

“แม่ครับ พรุ่งนี้ อาจารย์สั่งให้ซื้อตำราชีววิทยา ราคา 1500 บาทประกอบวิชาสถิติชั้นสูง”

พูดจบรีบเผ่นไปที่ห้องหับ หลังตู้พลาสติกวางกั้น หญิงชรางันงกสุ่มไฟในเตา เตรียมเอาข้าวเหนียวห่อด้วยใบตองมานึ่งให้ความร้อน
เพราะเรียนน้อยไม่จบแม้ประถมสี่ ได้ยินวิชาที่ลูกพูดทั้งชีววิทยา สถิติชั้นสูงแม้ให้พูดทวนอีกครั้งยังไม่ได้เลย รำพึง “มันเป็นยังไงหนอ”
เงอะงะเดินไปที่ที่นอน มือเหี่ยวย่นล้วงเข้าไปใต้หมอน หยิบเอาถุงเงินออกมานับ เศษเหรียญเงินกระทบกันกรุ๋งกริ๋งพรางพราว นับได้เพียงเจ็ดร้อยแปดสิบบาทห้าสิบสตางค์

“ยังขาดอยู่ตั้งครึ่งหนึ่ง จะเอาที่เหลือจากไหนไปให้ลูกได้หนอ”

ยินเสียงดังขลุกขลักกุกกัก มาจากใต้ถุนบ้าน ทรุดตัวลงแนบลูกกะตามัวกับรอยแยกพื้นไม้กระดาน กลิ่นเหม็นของน้ำครำโชยปะทะจมูกเต็มรักจนผงะหงาย เมื่อตาชินความมืด จึงเห็นเป็นครอบครัวหมาพเนจร มีแม่ลูกอ่อนผอมๆโซๆ กำลังนอนกกกอดเจ้าตัวเล็กสองสามตัวที่ร้อง ครางหงิง หงิง หญิงชราอมยิ้มเอ็นดู
ในยามลุกนั่ง ผมสีขาวดอกกุเลาระตกใส่ที่หน้าผาก ใช้มือเสยให้พ้นลูกตา พลันเกิดประกายแสงสีทองวาบวับเข้าตา “ปิ๋ง”ไอเดียหาเงินที่เหลือให้ลูก
พลันลูบไล้แหวนทองเกลี้ยงโบราณบนนิ้วนางน้อยที่พ่อเฒ่าผู้ลาจากให้ไว้เมื่อแรกรัก หลับตาฝัน-- เห็นไอหมอกจางๆของสายลมหนาวพัดต้องเนื้อให้เย็นยะเยือกถึงใจหนุ่มสาวที่ แอบพรอดรักกันตรงลอมฟางในลานนวดข้าว พ่อเฒ่าบรรจงสวมแหวนทองเกลี้ยงสุกปลั่ง ดังแหวนหมั้นในพิธีฝรั่ง
นางสัญญากับ ดวงจันทร์ และ ดวงดาวเกลื่อนฟ้าว่า

จะไม่ถอดจากนิ้วจนกว่าจะสิ้นลม
แต่ครานี้จำใจต้องทำเพื่อลูกชาย

ครืน ครืน !!! เสียงฟ้าจากนอกบ้านปลุกหญิงชราจากผวังค์ รู้สึกเหมือนสายฝนยิ่งตกหนัก ฟ้ายิ่งร้องปานถล่ม
ฟังไปคล้าย พ่อเฒ่าร่ำไห้
สะอึกสะอื้นปล่อยโฮลงมาจากฟ้า
สายลมพัดดังฮือ ฮือ

๒

ตัวสั่นงันงกอยู่เป็นนานสองนานอยู่หน้าโรงรับจำนำ ก่อนตัดสินใจแหวกม่านไม้ ปิดกั้นช่องประตูเข้าไป!

ภาพแรกในโรงรับจำนำ เห็นลูกกรงเหล็กสีดำสนิท แบ่งคนในห้องแคบเป็น 2 ฝั่ง ฝั่งด้านนอกคือฝั่งคนจนมีเก้าอี้ไม้ยาวไม่มีพนักวางติดพนัง กับฝั่งตรงข้ามด้านในลูกกรงเหล็กฝั่งนายทุน ผู้พูนผลจากดอกเบี้ยของคนจน

แม่เฒ่าครวญ พุทโธ่ เอ๋ย! ในความเป็นคนอันเท่าเทียมภายใต้ผืนฟ้าและโลกใบเดียวกัน ถูกแบ่งแยกชนชั้นด้วยเพียงซี่ลูกกรงเหล็กเหล่านั้น เท่านั้นเองละหรือ?
หลังลูกกรงเหล็กสีดำมีหลงจู้ตัวใหญ่นั่งเด่นเป็นพระเจ้า ท่าทางดูขี้จุ้ยมาดข่มเพราะเจอะเจอแต่คนยากจน ทั้งจนเงินและจนใจ เขาตวาดสั่ง

“ เฮ้ย ไหนถอดแหวนออกมาดู”

นางเงอะงะรูดแหวนทองของพ่อเฒ่าออกจากนิ้ว ค่อยๆประคองแหวนน้อยอย่างทนุถนอมยื่นส่งให้ หลงจู้ผู้สมบูรณ์พูนผล รับเอาไป ขูดมันลงบนหินเป็นรอยผงทองยาวอย่างไม่บันยะบันยัง ใช้น้ำกรดหยดใส่ สักพักหลงจู้จึงพยักหน้าร้องออกมาเป็นภาษาจีน “ฮ้อ” บอกราคาเสร็จสรรพและออกคำสั่งชี้มือ “ไปพิมพ์นิ้วได้”

แหวนทองวงน้อยน้ำหนักสัก 2 สลึง

ถูกเหวี่ยงหวืออออ……แหวกอากาศไปให้คนลงบันทึก

หญิงชราเหลียวมองตาม ด้วยใจหวิวๆโหวงเหวงเหมือนจะเป็นลมโอ้ น้ำตาเจ้ากรรม !พาลไหลออกมา ตกต้องผ้าซิ่นเก่าขาดและสกปรก หยดแล้วหยดเล่า
ภาพดวงหน้าของพ่อเฒ่าลอยมาให้เห็น พร่าเลือนเหมือนกระจกฝ้า แม่เฒ่ายิ่งน้ำตาไหลพรากใหญ่แสนอาลัยสิ่งมีค่าทางใจและกายสิ่งเดียวในชีวิตที่เหลืออยู่
ฝืนทนแข็งใจพาร่างผอมโซเดินไปหาไอ้เด็กโรงรับจำนำรุ่นลูกคราวหลาน นั่งมาดใหญ่โตหลังลูกกรงเหล็กทะมึน มันบอกให้ปั้มนิ้วหัวแม่โป้งลงไปในแท่นเหล็กสี่เหลียมที่ด้านบนฉาบชุ่มด้วยหมึกดำ แล้วนำไปกดลงบนตั๋วสีแดง

แต่ด้วยชราจึงหลงลืม เผลอไผลใช้ฝ่ามือทั้งหมดกดแนบลงไปจนดำไปทั้งฝ่ามือ

มันตะคอกใส่หน้า “จะบ้าหรือไง”

ใจของหญิงชรายิ่งหดหู่ซ้ำเติมลงไปอีก แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เอื้อมมือคว้าผ้าดิบที่ห้อยต่องแต่งอยู่ข้างๆแท่นเหล็ก

เช็ดมือไป หูฟังเสียงมันบ่น มันด่าไป

“คนอาไร้ โง่เหมือนวัวโง่เหมือนควาย”

ใจนางเจ็บลึกเด็กรุ่นลูกมายืนดุด่า จึงด่ามันกลับบ้างในใจ

“ไอ้ เหี้ย…ม พ่อ มึงสิควาย” ด่าเสร็จ… คิดระแวงในใจกลัวมันได้ยิน พาลจะไม่ได้เงินเสร็จแล้วมันไล่ให้ไปนั่งรอที่โต๊ะม้ายาว สักพักจึงได้ยินเสียงเรียกขาน “บุญถึง” นางผวา ไปรับแบงค์สีม่วงจำนวนหนึ่ง กับใบสีแดงๆคล้ายยันต์กันผีคนจีนอีก 1 ใบ


๓

แสงดาวสั่นระริกบนฟ้า เหนือบ้านเช่าหลังน้อย หญิงชรา นั่งรอลูกชายกลับมาจากเรียน หวังดูหน้าตาตำราชีววิทยาราคาพันห้าสิให้หายข้องใจ ยินเสียงกุกกักที่ใต้ถุน เห็นแม่หมาลูกหมาหยอกล้อกันตามประสาครอบครัวหมาๆ นางคิดอิจฉาหมานิดๆ

……………

เป๊ง เป๊ง เป๊ง เป๊ง

เสียงแขกยามตีระฆังบอกเวลาตีสี ยาม ลูกชายโซเซกลับเข้าบ้าน นางหลับไปก่อนหน้านานแล้ว สองมือของมัน ถือมาแต่ความว่างเปล่า ไร้ตำรับตำราใดๆ หอบเอาแต่กลิ่นเหล้าติดกายมาด้วย เดินไปไม่ถึงที่นอนหลังตู้พลาสติก ทิ้งตัวลงนอนเกลือกกลิ้งส่งเสียงครางไม่เป็นศัพท์อยู่กลางบ้านที่ เดียวกันกับที่หญิงชราใช้ทำข้าวต้มมัดในตอนกลางวันและเป็นที่เดียวกันกับแม่หมาลูกหมานอนก่ายเกาะเกี่ยวกันอยู่ในตอนนี้
เพียงต่างกันตรงที่พวกมันนอนอยู่ใต้ถุน

แต่เขานอนอยู่บนบ้านเท่านั้น!!!!

กลิ่นขื่นของสุรา ผสมกลิ่นใหม่ๆของกางเกงยืนส์สีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ ยี่ห้อดัง Levis 501ที่สวมใส่นอน ดิ้นเร่าๆทุรนทุรายด้วยฤทธิ์เมา ลอยคลุกเคล้าไปปะทะกับกลิ่นหอมหวานจากกองข้าวต้มมัดตรงมุมหนึ่งของบ้านเช่าโกโรโกโซ ผสมปนเปกลายเป็นกลิ่นประหลาด ชวนอ้างว้างหดหู่ ลอยคละคลุ้งไปทั่วบ้านน้อยหลังนั้น

ในความมืดนอกบ้านต้นโพธิ์ใหญ่ดูห่อเหี่ยวชอบกล กิ่ง ก้าน ใบ ทิ้งตัวย้อยต่ำลงสู่ดินมองคล้ายหญิงชรายืนร่ำไห้ !
……………

 

กลับไปที่ หน้าแรก section นี้